هر روز صبح پنجره را به سوی دنیا می گشایم. تا شاید از پشت پنجره چوبی  دنیایی زیبا پنهان شده باشد. اما هر بار با یک منظره تکراری روبه رو می شوم. تک درخت خشکیده ای که گویی سال ها حسرت یک قطره آب را دارد همیشه خاطرم را می آزارد. چون به یاد دلم می افتم. دلم که حسرت یک قطره محبت را دارد.

کاش می شد دیگر نتپید. کاش می شد خانه مان پنجره نمی داشت. ولی افسوس...

 همیشه به نداشته هایمان حسرت خوردیم. ولی هرگز قدر داشته هایمان را ندانستیم. و حال افسوس می خوریم که چرا خانه مان پنجره دارد.

روزگار غریبی است یا ما با روزگار غریبه ایم. عادتمان هست. همه بدی ها را دیگران می بینیم.

کاش می شد در خود درنگی کرد. خود را دید. تا می فهمیدیم که روزگار غریب نیست. ما غریبه ایم. زندگی زیباست. پنجره پابرجاست. ماییم که نمی خواهیم واقعیت را درک کنیم.

بنویس برایم از آنچه نمی دانی.

چون دانسته هایت را می دانم،پس چه بهتر که از چیزی که نمی دانی برایم گویی.

مرا می شناسی؟  من همانم که تا صبح با تو در غرق رویایم.

آری می دانی. می دانی دوستت دارم. پس چرا احساست را پشت آن گیسوان افشان شده در نسیم رویاهایم می پوشانی. چرا نمی گویی که برایت هیچم، پشیزی نیستم...

کاش می شد در آن تلاطم دریای چشمانت غرق می شدم. تا دیگر پیش این دنیا سر افکنده نباشم.

می دانی دنیا چه می گوید؟ گوید که تو ارزش این همه خاری مرا نداری.

ولی بازهم مشتاقم. نمی دانم چرا...

به ما می گویند زنده‎ایم؛ آری، ما زنده‎ایم ولی شاید به زنده بودن خود مشکوکیم.

می‎گویند هر نفسی که می‎آید و می‎رود نشان از زنده بودن ماست.

آری نفس می‎آمد، هر نفس با یاد تو می‎آمد؛ حال تو نیستی، نفس‎ها از پی هم می‎آیند ولی من همچو کودک گمشده‎ای در بازار که دامن هر کس را به امید این که مادرش هست می‎گیرد، تو را می‎جویم و دامن هر کس و ناکس را می‎گیرم.

چشم‎هایم گریان است؛ به این سو و آن سو می‎دوم تا شاید تو را در گوشه‎ی خرابه‎ای دریابم. کاش می‎شد تو را یابم. در این خیالم که ناگاه گوشه آستین تر شده به اشکهایم به جایی بند می‎ماند، مات مبهوت، صدای ضعیف پیرمردی مرا می‎خواند، نگاهم در نگاهش میخکوب ‎ماند. آری پیرمردی بود همراه عصا؛ دست‎هایش گواه از زندگی‎اش داشت.

با نگاهم گفتم کیستی؟ جوابم داد؛ من همان کودک گمشده در بازارم.

به یاد آن شب‎هایی که تا صبح برای هم از اشک‎هایمان می‎گفتیم، می‎نویسم. به یاد آن خاطراتمان که از خاطرمان می‎گذشت می‎نویسم. آری می‎نویسم، بر لوح دلم می‎نویسم نه بر کاغذ چروکیده عشق تو. تا باشد زمانی که مرا در گورستان سیاه تنهایی‎ام دفن می‎کنند، کسی پیدا شود که لوح دلم را از صداقت بگشاید.

یادت هست آن روزی را که با تمام وجودت مرا در آغوش نگاهت می‎‎فشریدی؛ آن روزی را که برای با تو بودنت، دلم را بهانه می‎‎کردم.

نیستی، نیستی که ببینی گریه‎های هر شب من، بی حضور تو همانند بارانی است که در شب تاریک بر تن خشکیده درختی می‎خورد، هرچند بی اثر است...

نمی‎خواهم بگویم دوستت دارم، چون دوست داشتن را نمی‎دانم، نمی‎فهمم، اصلاً نمی‎خواهم. دلیلش را تو می‎دانی؛ تو می‎دانی اگر بر دلی خنجر خیانت را بفشاری، از آن خونی خواهد جهید که بر صورت هر نامردی سرخی‎اش نقش خواهد بست. پس هرگز رخسارت را برای من سرخ نکن...

خدا پرستوهای عاشق را برای عبرت من و تو آفریده است... تا معنی عشق را با هم بفهمیم. نه اینکه عشق را برای هم معنی کنیم.

نمی خواهم به دیدارم شتابی

نمی خواهم به خوابم هر شب آیی

نمی خواهم به آغوشم در آیی

نمی خواهم به مژگانت برایم اشک آری

فقط از تو یک چیز می خواهم

که مرا با همه وجودت دریابی

مرا یابی، مرا بینی، مرا با دستانت بفشاری

آنقدر بفشاری تا پر شود زیر پاهایت از خونابه‌ی عشقم  

تا شاید این گونه، برایت ثابت شود عشقم

مهربان من بخند.

باز هم مثل دوران کودکی، به سادگی‌ام بخند.

خنده‌هایت را دوست دارم. خنده‌هایت را برای گودی روی گونه‌هایت دوست دارم. بسیار زیباست.

کاش می‌شد غم‌هایم را با لبخندهایت یکجا می‌شستی. کاش می‌شد که برای اشک‌هایم خواب چشمانت را بهانه می‌کردی. کاش می‌شد...

از چهره‌ام پیداست، عمری است که غمگینم. این چهره غمگین را در پشت نقابی به ظاهر شاداب پنهان کردم،  تا روزی که معراج سرآید. آن روزی که از گفتن دوستت دارم نحراسم. روز معراج است آن روز برای من.

از خود می نویسم، برای خود می‌نویسم. نه برای آنکه دل نازک تو را به ترحم وا دارم. اگر این گونه نمی‌بود تا به حال بارها صدای ناله‌هایم را می‌شنیدی.

از عشق
آن ميل شديد درونی
آن جادوی جاوداني
آن عطش کاشتن و درو کردن
آن عظمت فکر کردن و ديدن
آری خداوندا از تو می پرسم
کجا رفته است آن تکثر روح نيک تو
اگر درون نيک است پس اينها چيست؟
صدای قناری در قفس از برای چيست؟
خداوندا از تو می پرسم
اگر آدم اشرف مخلو قات است
اگر او کمال آفريده ها است
پس چرا حقارتش می بينی
پيش مخلوقات؟
او را که افسارش باز کردی وگفتی برو تا باز گردی سوی من
خداوندا از تو می پرسم
کدامين مالک گله اش را دست گرگ می سپارد؟
که تو گرگ را مبصر کلاس ما کردی
ما در زمین همه بنده شيطانيم
اگر خود را گول نزنيم
او ما را حکمرانی می کند
هر چه خواهد می دهد و هر چه می خواهد گيرد
الا جان که از آن توست
خداوندا از تو می پرسم
آيا نمی خواهی ظاهر کنی آن حقيقتی که وعده داده بودی؟
آن قيامتی که ما را از آن ترسانده بودی؟
خداوندا پس کجا خوابيده آن ناجی که ما را قول اميد داده بودی؟
اميد در انتظارش ياٌس را می نوشد
و خداوندا از تو می پرسم...

خواستم  فراموشت کنم اما باز هم هوا بارانيست شيشه ها باز هم ميگريند و به ياد شب باراني ما اشکهاي حسرت دوري تو ميريزند. ولي اين بار روي شيشه جاي انگشت تو هم خالي است... .

باز هم هوا باراني هست

تقصير دلم چيست اگر روي تو زيباست حاجت به بيان نيست که از روي تو پيداست. من تشنه‌ي يک لحظه تماشاي تو هستم افسوس که يک لحظه تماشاي تو رويا ست در خانه‌ي احساس اگر زمزمه‌اي است آن زمزمه از توست که در جان دل ماست من قايق آواره‌ي درياي تو هستم خوب است بداني که دلم عاشق درياست در حسرت ديدار تو مي‌سوزم و امٌا اين دست خودم نيست. به حق روي تو زيباست. 

زندگي چيست، اگر خنده است چرا گريه مي‌کنيم؟ اگر گريه است چرا خنده مي‌کنيم؟ اگر مرگ است چرا زندگي مي‌کنيم؟ اگر زندگي است چرا مي‌ميريم؟ اگر عشق است چرا به آن نمي‌رسيم؟ اگر عشق نيست چرا عاشقي؟

کسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد... و من با آن که مي‌دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد هنوز آشفته چشمان زيباي توام برگرد!

بگو چگونه از تو ياد کنم وقتي يادگاري از تو ندارم، بگو چگونه صورتت را به تصوير بکشم وقتي سياهي غم آن را پوشانده، دفتر خاطراتم را چگونه بگشايم و از ياد و خاطراتت بنويسم.

وقتي همه چيز را با تلخي آغاز کرده‌ام همه گذشته‌ام چيزي جز درد و غم نيست و آينده‌ام که هنوز نيامده...

به فکر آتش وجودم باش که خاکستر شد. ياد روزهاي رنگي مان بودي وقتي که رنگين کمان رنگ زيبايش را باخت. به چشمه خاطرات‌مان گريختي. خشک و بي آب شد. به پرنده گاه جنگل عشقمان روي آوردي، آواي غم سرودند.

همانا زندگى چون موج درياست كه دورانش پر از آشوب و غوغاست

چو بر ساحل رسد مفقود گردد همه غوغاى آن نابود گردد

 نگو بار گران بوديمو رفتيم. نگو نامهربون بوديمو رفتيم. آخه اينها دليل محکمي نيست. بگو با ديگران بوديم و رفتيم.

دانم چرا خدا بهار را به چشم‌هاي تو؟باران را به چشم‌هاي من هديه داد؟

بگو چگونه از تو ياد کنم وقتي يادگاري از تو ندارم، بگو چگونه صورتت را به تصوير بکشم وقتي سياهي غم آن را پوشانده، دفتر خاطراتم را چگونه بگشايم و از ياد و خاطراتت بنويسم. وقتي همه چيز را با تلخي آغاز کرده ام همه گذشته ام چيزي جز درد و غم نيست و آينده ام که هنوز نيامده...

به فکر آتش وجودم باش که خاکستر شد. ياد روزهاي رنگي مان بودي وقتي که رنگين کمان رنگ زيبايش را باخت. به چشمه خاطرات‌مان گريختي. خشک و بي آب شد. به پرنده گاه جنگل عشقمان روي آوردي، آواي غم سرودند...

زيباي من سلام
من از ديار عشق به تو نامه مي نويسم!
اينجا همه پروانه ها در شعله شمع عاشقانه سوخته اند٬ بلبلان در كنار گل پژمرده شان آرام خوابيده اند٬ ماه تمام شب را به دنبال خورشيد مي گردد...
عمري مي خواستم كه عشق را با مداد رنگي هايم نقاشي كنم٬ غافل از اينكه عشق يعني يك رنگي!
اين حرف را روزي كه مرا با كلام خويش مسحور كرده بودي از نگاهت خواندم. چه روز با شكوهي بود!
آن روز آسمان را بين خودمان تقسيم كرديم: باران براي من٬خورشيد براي تو٬ برف براي من٬ستاره ها براي تو...
ولي از آن روز مدتها گذشته است.
باراني كه سهم من بود از چشمان من باريد. به موهاي سپيدم نگاه كن! همه مي گويند خيلي زود پير شده ام٬ ولي تو كه مي داني همان برفهايي كه مال من بود بر سرم نشسته است.
ناراحت نباش! به لبخند خورشيد و چشمك ستاره مي ارزيد...
من بازي عشق را به تو باختم. از باختن پشيمان نيستم٬ ولي اي كاش مي توانستم يك بار ديگر دلم را به تو ببازم.
حيف كه ديگر نمي توانم٬ كمي شكسته شده ام. براي اين همه زيبايي نفس كم مي آورم...
اين نامه را با قاصدك برايت مي فرستم، تا يكي دو روز ديگر به دستت مي رسد.
تا آن موقع من به اميد وصالت براي هميشه خوابيده ام. شك ندارم كه در زير خاك هم خواب تو را مي بينم. از اين كه بيش از اين طاقت نياوردم و اين قدر زود رفتني شده ام متاسفم! مرا ببخش٬ مجنون خوبي برايت نبودم...

امکانات